ჯუთა: სადაც თავგადასავალი ხვდება სულს

ᲠᲝᲓᲔᲡᲐᲪ ᲑᲘᲚᲘᲙᲘ ᲥᲠᲔᲑᲐ
29 წლის ასაკში ცხოვრების ეტაპებს შორის აღმოვჩნდი. წლების განმავლობაში მშენებლობის სფეროში მუშაობის შემდეგ, ბოლოს Fundwell-ში ტექნიკური დირექტორის თანამდებობაზე წავედი, რომ გამერკვია, რა მოხდებოდა შემდეგ. ექსპერიმენტებს ვატარებდი ხელოვნური ინტელექტის პროექტებზე, ვქმნიდი გადაწყვეტილებებს სხვადასხვა კომპანიისთვის, მაგრამ პაუზა აუცილებელი იყო. ისეთი, რომელიც გაგრძნობინებს, რომ სუნთქვა გეკვროდა. ერთი ქართველი მეგობარი მირჩევდა თავის ქვეყანაში ჩამოსვლას, როდესაც ერთმა მოგზაურმა მეგობარმა ახსენა, რომ ეს ადგილი ერთ-ერთი იყო იმ რამდენიმე ადგილიდან, რომელმაც ნამდვილად გააკვირვა. ავიაბილეთი დავჯავშნე. ზოგჯერ საუკეთესო გადაწყვეტილებები ის არის, რასაც იღებთ, სანამ მათზე ზედმეტად დაფიქრდებით.
ᲯᲣᲗᲐ
ნელ-ნელა თბილისი გამოჩნდა, მართლმადიდებლური ეკლესიები თავისი განსაკუთრებული სიდიადით. აქ სტუმართმოყვარეობა ფუნქციონირებს, როგორც სოციალური კონტრაქტი და ხელოვნების ფორმა. რამდენიმე დღის შემდეგ ჩემმა მეგობარმა შემომთავაზა რაღაც განსხვავებული, „მთები უნდა ნახოთ, წადით ჯუთაში“. ჯუთა სოფელია, რომელიც ძირითადად სერიოზული მოლაშქრეებისთვის საწყისი წერტილია. სასტუმროს მეპატრონემ ჭაუხის უღელტეხილი ახსენა, როდესაც ერთ დღიანი ლაშქრობების შესახებ ვკითხე. ეს იყო 10 საათიანი ორმხრივი მოგზაურობა, მწვერვალზე 10,951 ფუტი. მსგავსი სიმაღლე გავიარე ჰავაიზე, ნიუ ჰემფშირსა და კოსტა რიკაში. ლოჯისტიკა მოიცავდა ოთხ ლიტრ წყალს, გადმოწერილ ოფლაინ რუკებს და ადრეულ სტარტს.
ᲐᲦᲛᲐᲠᲗᲘ
პირველი საათები პროგნოზირებად განვითარდა. ჩემი სირბილის კონდიცირება ნიშნავდა, რომ სხვა მოლაშქრეების უმეტესობას გავცდებოდი, თუმცა ფრანგი მორბენალი საკმაოდ დიდხანს მიჰყვებოდა ტემპს. ერთ მომენტში ნიუ-მექსიკოდან სამოცდაორი წლის სტივს დავეწიე, რომელიც ყოველ კვირას სახლში 10,000 ფუტის სიმაღლის მწვერვალზე ადის. „განაგრძე“, – თქვა მან, რაც გარემოებების გათვალისწინებით აშკარა და მნიშვნელოვანი ჩანდა. ტბებისკენ ჩასვლისას შევნიშნე მწყემსი, რომელიც გორაკის ფერდობზე ას ცხვარს მართავდა. ფრენისას „ალქიმიკოსი“ ახალი დამთავრებული მქონდა, დეტალი, რომელიც ძალიან მოსახერხებლად მომეჩვენებოდა, თუ სიმართლეს არ შეე საბამებოდა. ზოგჯერ კანონზომიერებები თავს იჩენს, მიუხედავად იმისა, ეძებ თუ არა მათ.
ᲨᲔᲪᲓᲝᲛᲐ
ჩემს რუკაზე დაბრუნების მარშრუტი მთაზე უფრო პირდაპირ ბილიკს აჩვენებდა. დახრილობა იმდენად ძლიერი იყო, რომ ბილიკის დარქმევაც კი დიდსულოვანი იქნებოდა. ეს მანამ არ იყო ნათელი, სანამ მას არ მივაღწიე. ორი ათასი ფუტი ფხვიერი ქვა, ჩემი შეფასებით, 50%-იან დახრილობაზე. დაახლოებით ოთხი ყლუპი წყალი დამრჩა. უკვე ხუთი საათი მზეზე ვიყავი. ტელეფონის ბატარეა 20%-ზე დამუხტული იყო. ისეთი სიტუაცია, როდესაც ხვდები, რომ დილის თავდაჯერებულობა არასრულ ინფორმაციაზე იყო დაფუძნებული. რაციონალური არჩევანი იქნებოდა უკან დახევა, უფრო გრძელი, მაგრამ ცნობილი მარშრუტის არჩევა. ამის ნაცვლად, მე თავად შევქმენი თვითნებური წესები.
დასვენებამდე მინიმუმ ათი ნაბიჯი. როდესაც ეს გახდა არამდგრადი, შვიდი. შემდეგ ხუთი. ხრეში იცვლებოდა თითოეული განლაგებისას. ეკლიანი ბუჩქები გვთავაზობდნენ ხელებს, რომლებიც თავიანთ ფასს იღებდნენ.
ᲡᲘᲛᲐᲦᲚᲔ
არსებობს განსაკუთრებული სიცხადე, რომელიც ნამდვილ ფიზიკურ სირთულეს მოჰყვება. შინაგანი თხრობა ჩუმდება. კითხვები, რომლებიც ზღვის დონეზე სასწრაფოდ ჩანდა, კარიერული ტრაექტორიებისა და ოპტიმიზაციის შესახებ, საოცრად უმნიშვნელო ხდება. თქვენ საბაზისოებამდე დაიყვანებით. წყალი, მანძილი, სინათლე. ნახევარ გზაზე წყალი აღარ იყო. ბატარეის შესანარჩუნებლად მუსიკა გამოვრთე. ერთადერთი ხმა ჩემი სუნთქვისა და გადაადგილებული ქვების ხანდახან კასკადის ხმა ისმოდა. უკან მოხედვისას, ტბები ქვემოთ ხეობაში ლურჯ მონეტებად იქცნენ. ამ სიტუაციებში გონება საინტერესო რაღაცეებს აკეთებს. სამ თვეში ოცდაათი წლის გახდომაზე ვფიქრობდი, ოცი წლის ასაკში გამოკვეთილ ნიმუშებზე, შეცდომებისა და წარუმატებლობების სისწრაფით გადალახვაზე, ზრდისა და მშენებლობისადმი დაუღალავ თავდადებაზე. საკუთარ თავს ისეთ კითხვებს ვუსვამდი, როგორიცაა: „სინამდვილეში რა მინდა?“ „ვინ ვარ მე, როცა არავის ვაუმჯობესებ ან არავის ვახდენ შთაბეჭდილებას?“ მთას არ აინტერესებს შენი მიღწევები. ერთდროულად ათი საფეხური გაქვს განაწილებული, და რატომღაც ეს შეზღუდვა თავისებურ სიცხადედ იქცევა.
ᲓᲐᲦᲛᲐᲠᲗᲘ
მწვერვალი საუკეთესო გაგებით ანტიკლიმაქსური იყო. მხოლოდ ქედის ხაზი, ქარი და იმის გაგება, რომ აქედან ყველაფერი დაღმართზე იყო. ერთი მილის შემდეგ ნაკადული ვიპოვე. წყალი ცივი იყო და ოდნავ მეტალის გემო ჰქონდა. ნელა დავლიე და შემდეგ ყველა ქილა შევავსე, რაც მქონდა. მზის ჩასვლამ პეიზაჟი იმ კონკრეტულ შუქზე წარმოაჩინა, რომელსაც ფოტოგრაფები „ოქროს საათს“ უწოდებენ, მაგრამ რაც არასაკმარისია რეალური გამოცდილების აღსაწერად. ყვავილები ისეთ ადგილებში იყო, საკმარისად ხშირი, რომ ბილიკი მთლიანად გაქრა. უნდა გჯეროდა, რომ ისევ გამოჩნდებოდა.
ᲓᲐᲑᲠᲣᲜᲔᲑᲐ
სასტუმროში მაშინ მივედი, როცა სიბნელე დაიწყო. გარეთ ჯდომისას ჩემი ბლოკნოტი ამოვიღე. წლების განმავლობაში მოთხოვნებისა და სისტემის დიზაინის აღრიცხვის ჩვევა, ახლა სრულიად სხვა რამეზე გადავიდა. ლაშქრობაზე დავწერე, მაგრამ ძირითადად იმაზე დავწერე, თუ რა ხდება ოცდაცხრა წლის ასაკში, როდესაც ხვდები, რომ იმდენად ხარ კონცენტრირებული შემდეგ მწვერვალზე, რომ დაგავიწყდა შემჩნევა, რომ უკვე ასვლას აპირებდი. წყალი გამოელია, ბატარეა გაითიშა, ბილიკი გაქრა. მაინც გავაგრძელე. სტივმა ნიუ-მექსიკოდან მართალი თქვა. სამოციან წლებში მთაზე ასვლის საიდუმლო ის არის, რომ არასდროს შეწყვიტო მათზე ასვლა. ზოგჯერ ციცაბო გზას ადგები.








